یکی که مثل هیچ کس نیست

انسان ویژه ای است تا به حال مثل یا حتی شبیه اش را ندیده ام . خودش هم همین را می گوید . آدم مردمدار ، اجتماعی و مودبی است . در کثری از ثانیه با آدم ها دوست می شود ، حالا آن آدم هر کس می تواند باشد . یک سیاستمدار یا هنرمند معروف یا طی کش بیمارستان . اما همین آدم هیچ دوستی ندارد . تنهایی عجیبی دارد ، این تنهایی ترحم برانگیز نیست ، برعکس نوعی سربلندی خاص دارد . تک بودن شاید !  سرش به کار خودش است ، سربه زیر است اصولا مردم را نگاه نمی کند . همه چیزهایی که مردم عادی  می بینند یا توجهشان را  جلب می کند را نمی بیند اما چیزهایی را می بیند که با چشم عادی نمی شود دید ، فقط با چشم دل می شود دید . وقتی بااو حرف می زنی گوش نمی دهد فقط وانمود می کند که گوش می دهد معلوم نیست حواسش کجاست . به غایت مهربان است ، یک مهربانی عام به تمام ابنا بشر و یک مهربانی ویژه نسبت به نزدیکان و یک محبت خاص نسبت به مومنان . بیشتر وقتها می خندد گاهی هم با صدای بلند  ، گاهی وقتی یک جریان معنوی تعریف می کند چشم هایش خیس می شود ... وقتی عصبانی می شود داد میزند و بعد که آرام می شود می گوید تن صدایم بلند بود ، داد نمی زدم . دست و دل باز است . دستش به طرف چیز کم یا ارزان نمی رود . عقیده دارد هر کس که دست نیاز به سمت آدم دراز می کند نباید جواب رد بشنود مگر اینکه چیزی بخواهد که خارج از توان آدم باشد . خودش اما هیچ چیز را در زندگی به سادگی به دست نیاورده است ...

/ 0 نظر / 3 بازدید